Чаллы театры актрисасы Зөлфия Галиуллина белән әңгәмәдән өзек

- Берничә ел элек бер спектакльдә син хәйран ук ачык киемнән, бик текә кызны уйный идең. Аңлавымча, ул хәзер репертуарда юк. Әгәр бүген шундый роль бирсәләр нишләр идең? 

- Бездә бит тәкъдим дигән нәрсә юк. Нәрсә кушсалар, шуны эшлибез. Хәзер андый рольдә уңайсызланыр идем дип уйлыйм. Яшьлек-юләрлек белән андый әйберләргә башкачарак карыйсың. Ә хәзер яшь тә бара бит... (көлә). Ләкин кушсалар эшлисең инде. Әгәр урынлы булса, сәхнәдә ню – ул начар түгел. Соңгы фикерем шул. 

- Төрле яшьтә булуга карамастан, читтән караганда, коллективта үзара мөнәсәбәтләр бик җылы булып тоела. Ул сезнең аралашуыгызда да сизелә. 

- Әйе! Бу Чаллы театрының феномены дип әйтә алам. Билгеле, дустанә мөнәсәбәтләр башка театрларда да бар, ләкин ул күбрәк өстән генә шулай күренә шикелле. Ә безне театрга алганда ук колач җәеп каршы алдылар. “Балалар, менә сезгә ашау, менә сезгә урын, менә тегесе дә, монысы да” дип яратып кабул иттеләр. Без башта хәтта “Монда ниндидер хәйлә бардыр. Болай гына барысы да шулай яхшы була алмый” дип ышанмыйча, шикләнебрәк тә тордык. Хәзер ияләштек инде. Без бер-беребезнең туган көннәренә йөрешәбез, бәйрәмнәрне бергә үткәрәбез. 

Фото - Зөлфия Галиуллинаның шәхси архивы