Бүген Фуат Әбүбәкеровның туган көне!

Безнең журналда чыккан интервьюсыннан өзек.

Фуат Әбүбәкеров: 

Еш әйтә торган сүзем – мин композитор да, дирижёр да түгел. Үземне гади бер скрипкачы дип атыйм. Серле театр дөньясының гади бер скрипкачысы. Әтинең “Балаларымның берсе генә булса да Казанга кайтып, мин йөргән урамнардан йөрсә һәм мин эшләгән театрда эшли алса иде...” дип сыкранганы һаман исемдә. Гомеренең соңгы елларында саташып-саташып Казанны сагына иде. Аның бу теләге безнең өчен васыят булды. Шуңа да Казанга килү, шушында укырга керү минем максат булды. Консерваториягә бер сораусыз диярлек алдылар. Бу бер сөенеч булды. Аннары икенче сөенеч тә озак көттермәде.  Студент чакта акча күп түгел бит инде. “Нам татары нужны” дип таныш музыкант егетләр Рәшидә апа Җиһаншинага (ТАССРның һәм РСФСРның халык артисткасы, 1964-1975 елларда Камал театры директоры) мине тәкъдим иткәннәр һәм шулай Камал театрына чакырдылар. Ул вакытта әле штатлы оркестр юк. Уку белән бергә алып бардым инде.

Укуга килгәндә, авыр булды, яшерен-батырын түгел. Сәләтем бар, ә осталык җитеп бетми. Минем апа монда фортепиано бүлегендә укый иде инде. Аның курсташлары, минем киләсене белеп алгач, Натан Владимирович Браудедан (скрипкачы, күп еллар Казан консерваториясенең кыллы музыка уен кораллары кафедрасын җитәкли) мине үз курсына алуын сораганнар. “Вот такой татарин! Очень талантливый! Возьмите на обучение” дип мактаганнар (көлә). Әле шуңа өстәп, миңа әйтми-нитми генә, әти Казанга килеп төшкән. Анысы бөтенләй көтелмәгән булды. Әти өчен иң зур фаҗигалар – үзенең Казаннан китүе һәм Сәйдәшнең вакытсыз үлүе булды. Алар бит бик якын дуслар иде. 1954 нче елда Салих абыйның үлүе турында хәбәр килде. Әлегәчә хәтердә: әти үкси-үкси елый, виолончелендә ярсып Сәйдәш көйләрен уйный... Шулай бер атналап дәвам иткәндер. Шул хатирәләре һаман кайтаваз булып яңгырап торганга күрә, аның мин укырга кергәндә Казанга килүе үзенә күрә күңел тынычлыгы өчен дә булгандыр инде, җаныем...  Үзе шушы консерваториядә укыган, күпме якты истәлекләр монда. Улым укырга керкәндә ярдәмем тимәсме дип, авыру килеш шундый озын юлны үткән ул. Ә ул килгәндә мине алганнар иде инде. Әти-әнинең өметен аклый алдым, шөкер. Кыскасы, менә шулай студент булдым. Брауде белән беренче сөйләшү дә бик кызык булды бит. Кичке ун тирәсе, бер студент залда шөгыльләнә – Паганинины уйный, сыпыра гына инде менә! Мин авыз ачып, шаккатып торам. Берзаман Натан Владимирович “Шулай ук уйныйсың киләме?” ди. Авыздан бер сүз чыкмый. “Тәк, иртәгә 10:00 кил, сөйләшербез” дип кайтарып җибәрде бу мине. Икенче көнне килгәч беренче сораулары “Тартасыңмы, эчәсеңме?”. Бу минем өчен бөтенләй башка сыймый торган сүзләр иде. Минем әти белән әни намазда, ике бүлмәле фатирда алты бала үстерделәр. Әни намаз укырга кергәндә без комачауламасын өчен әти ишек төбендә саклап тора, әни чыга – әти кереп намаз укый. “Нет. Мои папа и мама строго в религии” дип җавап биргәнем хәтердә.

Әңгәмәдәш – Таңсылу Мостафина 

Фото: Камал театры музее архивыннан